B A R T O S Z       G E I S L E R

KRAKÓW 2020

© Copyright by Wydawnictwo Paruzja 2020

© Copyright by Bartosz Geisler 2020

Korekta:

Katarzyna Wybraniec

Projekt graficzny, skład:

Bartosz Geisler

Redakcja:

Maria Różańska-Włodarczyk

Michał Żarecki

Wydawca:

Wydawnictwo „Paruzja”

w ramach Studio MBG Magdalena Geisler

Ul. Chełmońskiego 72a/16 31-340 Kraków

wydawnictwo@paruzja.com

www.paruzja.com

ISBN

Wydanie: wersja e-book I , Kraków 2020

Okładka:

Wykorzystano fragmenty obrazu: „Sąd Ostateczny”

autorstwa Hansa Memlinga

ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku.

Niniejsza powieść jest fikcją literacką.

Wytworem wyobraźni autora,

miejscami inspirowaną jednak

prawdziwymi postaciami i wydarzeniami.

Uderzenie rózgi wywołuje sińce,

uderzenie języka łamie kości.

Syr. 28, 17.

Tym wszystkim, którzy walczą

o Królestwo Niebieskie.

DZIEŃ 1

SCENA 1: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

Tego dnia – jak w większości dni w roku – Paweł siedział za kierownicą swojego Chevroleta: Chevy Vana i pędził na kolejne seminarium. Jasna, metaliczna karoseria samochodu odbijała silne promienie słońca. To był ten okres, kiedy wiosna już na dobre przemieniała się w  upalne lato, chcące łapczywie przedłużyć swój czas. Nic więc dziwnego, że Paweł miał na sobie jedynie swój ulubiony, pomarańczowy podkoszulek z białym krzyżykiem i z napisem: Mój ratownik chodzi po wodzie. W  końcu świecki misjonarz, kaznodzieja musiał – w jego mniemaniu – wyróżniać się jakimś zewnętrznym znakiem, oprócz ogólnie przyjętych zasad katolickiej przyzwoitości. Stąd na bagażniku auta, widniał również charakterystyczny, srebrny znak ryby.

Droga wojewódzka prowadziła miejscami przez gęste, sosnowe lasy, których korony drzew przypominały płonące zapałki; to znów przez niekończące się pola uprawne. Zza okien widać było wysokie łodygi zielonej kukurydzy i  złocistych zbóż. Dumnie sterczące kłosy przegrywały walkę, kłaniając się huczącym kombajnom. W miarę zbliżania się do miasteczka sielankowe widoki przecinały co chwila przydrożne, krzykliwe billboardy: pomysłowy wytwór wyobraźni i artystycznych zmagań tutejszej ludności rzemieślniczej.

POMPY CIEPŁA – INTELIGENTNE I WYDAJNE !

Na reklamie wygięta panienka w elastycznej sukience prezentuje najnowszy cud techniki, mający pomóc ludzkości w pozbyciu się dziury ozonowej.

WULKANIZACJA U MARKA – ZAKLEJĘ KAŻDĄ DZIURĘ !

I tu częściowo roznegliżowana dama leży, nanizana na sześć wiszących opon samochodowych.

W samochodzie słychać odtwarzaną z CD-playera piosenkę zespołu rockowego: „Arka Noego”.

Paweł rytmicznie uderza dłońmi o kierownicę i wraz z całą swoją sześcioosobową rodziną śpiewa tubalnym głosem piosenkę pt.: „Rozpędzony”.

Po jego prawej stronie wtóruje mu żona Marta; czterdziestoletnia, niewysoka, drobna blondynka o rysach na tyle delikatnych i pociągających, że nie musi ich ukrywać pod warstwami makijażu. Jedynie nienaturalnie długie – aczkolwiek zniewalająco piękne – rzęsy, mogły ewentualnie zdradzają pewną ingerencję w ujmującą kobiecość, podkreśloną ciemnofioletową kredką w kącikach kocich oczu. Stanowi doskonały kontrast dla swojego barczystego męża, który z coraz większym trudem stara się chować rosnące podbrzusze, za szerokimi dżinsami. Łatwiej mu dokonywać tej czynności, nosząc luźną bluzę z  kapturem, który po nałożeniu na głowę, spełnia poniekąd rolę pseudozakonnego habitu i pod którym, mógł szukać skupienia. Być może to pewna tęsknota za życiem w  klasztorze, o którym kiedyś rozmyślał.

W drugim i trzecim rzędzie na obszernych, obrotowych fotelach siedzi czwórka ich dzieciaków. Pięcioletnia Natalia klaszcze w rączki tuż przed twarzą roześmianego Piotrusia, który próbuje uwolnić się z pasów fotelika dla dwulatka. Ośmioletnia Justynka wraz z nastoletnim Mateuszem przyklejonym policzkiem do szyby, głośno śpiewają za Pawłem ulubioną piosenkę:

– Za, za bardzo, za bardzo rozpędziłem się, za bardzo, za bardzo rozpędziłem się.

Paweł robi przerażoną minę w kierunku Marty. Dzieciaki śmieją się do rozpuku. Paweł podkręca atmosferę, śpiewając jeszcze głośniej:

– Jezusie trzymaj mnieeee, nie chcę znów dachować! Bo rozpędziłem sieeę, nie umiem wyhamować!

Komediowo łapie się za głowę i ku przerażeniu Marty puszcza kierownicę.

– Paweł przestań! Nie wygłupiaj się! Trzymaj kierownicę… bo wylądujemy w rowie.

Paweł łapie kierownicę. Marta spogląda na licznik wskazujący 140 km/h.

– Nie pędź tak! Jedziesz z dziećmi. – Marta zdecydowanym ruchem przycisza muzykę w  CD-playerze. – Masz za ciężką stopę przy tej muzyce.

Paweł wskazuje ręką na powstający przed nimi korek.

– Patrz. Zaraz staniemy na dobre.

Mijają kolejny przydrożny billboard z napisem:

KLUB DŻENTELMENA – NIGHT CLUB EKSTAZA – TAŃCE GO GO I DARMOWE DRINKI.

Na reklamie widać dwa profile kobiecych ciał tańczących na rurkach. Obie stoją mocno wygięte w pasie, prężąc się jak koty, zwrócone do siebie tyłem, stykają się pośladkami.

– Te billboardy to jakaś masakra – zauważa Marta. – Jest ich z roku na rok więcej niż… zapewne grzybów w  tych lasach.

Chevrolet toczy się teraz powoli za długą naczepą Tira. W końcu zatrzymują się.

– O! Nie mówiłem? – wykrzykuje Paweł. – Pewnie znów jakieś roboty!... Że też nie zrobią tej drogi raz a dobrze.

– Przez ten ruch wahadłowy spóźnimy się do Józefowa – denerwuje się Marta.

Paweł drapie się po swojej ciemnej, gęstawej brodzie i  mrużąc oczy, oznajmia z rozbawieniem:

– Ale za to będziemy mieli towarzystwo.

– Co?

Do stojącego przed nimi Tira podchodzi wymalowana dziewczyna w spódniczce mini i jednym szybkim ruchem chwyta za klamkę bocznych drzwi. Szarpie do siebie, drzwi ustępują. Dziewczyna chwilę rozmawia z kierowcą, po czym wchodzi po stopniach i siada obok niego na fotelu, zanosząc się przy tym śmiechem. W tym samym czasie inna prostytutka stojąca przy drodze z pozostałymi damami rozkoszy podchodzi do auta Pawła i spogląda przez szybę. Widząc całą rodzinę podnosi rękę w geście przeprosin i zwraca się w kierunku kolejnego stojącego za nimi auta. Pozostałe koleżanki próbują rozdawać kolorowe ulotki. Jedna z nich swoją posturą przypomina mężczyznę.

Sznur aut leniwie zaczyna snuć się do przodu, ale za chwilę natrafiają na kolejny korek i ich Chevrolet staje na dobre.

– Patrz. Lepszego miejsca nie mogły sobie znaleźć – stwierdza Paweł.

Jak na ironię w tle za kobietami kolejny billboard:

PATRZYSZ NA WZORY, CZY NA POZORY.

Billboard przedstawia głowę kobiety, której jedna połówka to pół twarzy Matki Teresy z Kalkuty, druga to ostro wymalowana dziewczyna z powiększonymi od botoksu wargami.

Mateusz z zaciekawieniem przygląda się kobietom przy bilbordzie.

– Co to za panie?... Ej Tato! Ktoś do nas macha!

Paweł i Marta spoglądają na siebie i prawie równocześnie odpowiadają:

– To jagodzianki...

– Grzybiarki...

Chwila wahania i oboje śmieją się pod nosem.

– Grzybiarki?...– dziwi się Mateusz. – Ale one nie mają ze sobą koszy, ani słoików z jagodami… No co wy?!

Marta spogląda na Pawła, podnosząc wysoko swoje jasne, ledwo zauważalne brwi.

– No wytłumacz dziecku. W końcu jesteś kaznodzieją.

Paweł zastanawia się chwilę i rusza z tematem:

– Tak naprawdę te panie co widzicie … to sprzedają nie grzyby tylko swoje ciało…

– Co? – pyta z dziecięcą ciekawością Mateusz.

– Ciało… Grzyba czasem też, ale to już tak przy okazji – śmieje się Paweł.

Marta gromi go spojrzeniem marszcząc brwi.

Paweł sięga po łyk kawy z kubka i popijając krzywi się.

„Szlag! Znów bez cukru... bez mleka. Kocham ją za to”.

– Ej! Zostaw, to moja – protestuje Marta. Jak chcesz, stańmy na najbliższej stacji, to zamówię ci drugą

– Nie widzisz? Już stoimy! Tylko mały łyczek. Taki maleńki. – Paweł cmoka czule ustami w kierunku Marty, robiąc rybi pyszczek. – Przecież nie mogę zasnąć nad kierownicą, no nie?

– Zasnąć? Po godzinie jazdy? Cha! Dobre – ironizuje Marta.

Mateusz nie daje za wygraną:

– Ciało?!...Sprzedają ciało? Do szpitala?...To znaczy oddają krew?

Małżonkowie parskają śmiechem. Paweł krztusi się od kawy i opluwa swoje dłonie. Marta odbiera od niego kubek, i podaje mu chustkę.

– Mateuszku! Nie! ...To nie tak – prostuje Paweł.

– Może jednak ja to wytłumaczę – wtrąca się Marta. – Coś ci nie idzie mój kaznodziejo… Te panie całują się ze wszystkimi panami, którzy im za to zapłacą.

– Fuuu! To ohydne. – Na twarzy Justynki maluje się prawdziwy obraz obrzydzenia.

– Dlatego są tak dziwnie ubrane. – Marta próbuje dokończyć wyjaśnienia.

– Chciałaś chyba powiedzieć: rozebrane – poprawia ją Paweł.

– I pozwalają się dotykać? – pyta Mateusz. – Łaaał. Fajnie.– I jeszcze mocniej przywiera policzkiem do szyby.

Marta spogląda na Pawła. Oboje milczą.

– Chyba jednak ty musisz z nim porozmawiać. Trochę dłużej, jak już przyjedziemy – stwierdza krótko Marta, rezygnując z kontynuowania swojego wywodu.

Paweł kiwa głową i wskazuje na ruszające auta.

– O! Jedziemy!

– Chwała Bogu! I tak będziemy już pewnie spóźnieni. Ksiądz Andrzej czeka na nas z obiadem. Lepiej do niego zadzwonię.

DZIEŃ 1

SCENA 2: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

Mężczyzna na sportowym motorze typu Yamaha R6 ubrany w czarną skórę, w kasku jak z filmu „Predator” powoli wytracał prędkość na swoim ścigaczu. Z niecodziennego kasku jak z głowy mitycznej Meduzy Gorgon wychodziły karbowane dredy, które pod wpływem wiatru zupełnie przypominały wijące się węże. Czarny jeździec podjechał do stojących przy drodze kolorowych dam rozpusty, które wyginały się pożądliwie jak siostry tych jadowitych gadów sycząc i zachęcając przybysza niewybrednymi okrzykami. Jedna z nich: długonoga Tatiana w najwyraźniej spranych od wysokiej temperatury krótkawych szortach i wysokich kozakach na obcasie była wyjątkowo aktywna. Towarzyszyła jej biuściasta Natasza, w fosforyzującej jak kamizelka drogowa, sukience z szerokim dekoltem, która z trudem zakrywa różowe majtki z puszkiem jak u Mikołajki, wychodzące spod jej rantu. To była jej dewiza: być dobrze widoczną dla klienta na drodze. Tu zbiegały się dwa interesy: bezpieczeństwo i zysk na pierwszym miejscu. Na nogach miała wiązane do kolan różowe koturny. I to właśnie jej zbyt umięśnione nogi zdradzały fakt, że Natasza to transwestyta. Kiedyś była drag queen i nazywała się Jurij, ale ostatecznie zdecydowała się na zabieg. Teraz czuła się w pełni wolna i nieskrępowana.

– Hej Predator! Sjewodnia u mjenia bjez kondoma! – woła w kierunku motocyklisty Tatiana.

– Padajti! Ja toże zdarowa! – dodaje Natasza i gestem złożonych w tubę palców, pokazuje, dotykając dłonią ust, jednoznacznie o co jej chodzi.

Predator najwyraźniej nie jest zainteresowany ich zalotami, gdyż mijając je, równie szybko odwdzięcza im się gestem wyprostowanego palca środkowego.

Obie dziewczyny momentalnie wybuchają śmiechem i  przybijają sobie piątkę. Tatiana jednak robi zawiedzioną, nieco aktorską minę.

Predator dostrzega w oddali trzecią dziewczynę w  czerwonej sukience mini, gustownych szpilkach i z przerzuconą przez ramię torebką. Kieruje swój motor w jej kierunku. Zatrzymuje się naprzeciwko niej i wyłącza silnik. Dwudziestolatka stoi prawie bez ruchu, bacznie przypatrując się nieznajomemu, który najwyraźniej zdaje sobie sprawę z posępnej mocy i respektu, jaki budzi w niektórych ludziach jego kask – zupełnie jakby przeszedł na niego mit kamiennego spojrzenia Meduzy Gorgon.

Julia odróżnia się jednak od koleżanek delikatną urodą. Nie pasuje do pozostałych kobiet. Jej długie włosy koloru dojrzewającego zboża, falują delikatnie na wietrze, przyprawiając kosmicznego przybysza o chwilowy zawrót głowy, graniczący z  olśnieniem. I już w swoim zamyśle chciałby odezwać się jakimś Sienkiewiczowskim zwrotem jak sam Winicjusz, ujrzawszy eteryczną Ligię, ale z jego ust wydobywają się jedynie tylko dwa obcobrzmiące słowa:

– Skolko w paszczu?

– Sto – odpowiada mu blondynka.

– A w piczu? – Predator rzuca kolejne pytanie, chowając się nadal pod nieziemskim atrybutem na jego głowie.

– Sto piedziesjat.

– Paciemu tak doroga?

– Jak się nie podoba to spadaj! – ucina dziewczyna, płynnie przechodząc na polski i odwraca się bokiem do niego. – ”Zasrany skąpiec” – myśli przelatują jej przez głowę.

Predator energicznym ruchem zdejmuje kask. Dziewczyna lekko przestraszona cofa się, ale widząc, że spod kasku ukazuje się twarz przystojnego, młodego mężczyzny, oddycha z ulgą.

Predator przypomina bardziej modela lub wytrawnego muzyka rockowego. Rozczesuje ręką sklejone od potu ciemne, gęste włosy i schodzi z motoru, stawiając go na stopce.

– Jesteś Polką! Myślałem, że Rosjanką jak tamte...

– To się pomyliłeś. – Julia instynktownie robi jeszcze jeden krok w tył. Predator wybucha śmiechem:

– Nie bój się. Bez kasku nie jestem już chyba takim potworem, co?

– Może i nie – odpowiada dziewczyna.

– To co? Po stówie za oral i…

Dziewczyna krzywi się.

– I szybki numerek? Okej? – dodaje Predator.

– A co? Taki z ciebie ogier?

– Zobaczysz... Nie tylko on ma mechanicznego konia – odpowiada grubiańskim śmiechem i poklepuje dłonią bak Yamahy.

– Bardzo śmieszne – odpowiada młoda prostytutka.

– No to jak? – niecierpliwy się jej klient.

– Niech będzie. Podjedź tam. – Dziewczyna wskazuje gęsty zagajnik w tle.

Właściciel Yamahy kiwa głową:

– Wskakuj!

Dziewczyna wchodzi na motor; chwyta prawą ręką tylny uchwyt. Jej lewa dłoń leży luźno na jej kolanach, jest sparaliżowana. Motor rusza w kierunku lasu, mijając zaparkowane nieopodal zielone BMW. W środku siedzi mężczyzna. To alfons, który obserwuje swoje dziewczyny przez lornetkę. Jedną z nich jest właśnie dwudziestodwuletnia Julia.

DZIEN 1

SCENA 3: LAS PRZY DRODZE – DZIEŃ

Motor zatrzymuje się. Julia zgrabnie przekłada nogę i  zsuwa się z siedzenia. Predator również, po czym rozpina swoją skórzaną kurtkę, kładzie na kierownicy i opiera się tyłem o  motor.

Dziewczyna nerwowo rozgląda się wokół. Ma lekko rozbiegane oczy, jest spięta, przełyka ślinę. W końcu klęka przed swoim milczącym klientem, który kładzie rękę na jej głowie. Dziewczyna nagle drętwieje. Nie jest w stanie zrobić tego, czego od niej oczekuje. Wzdryga się i ku jego nie ukrywanemu zaskoczeniu, gwałtownie wstaje z kolan.

– Co jest? – irytuje się mężczyzna.

– Sorry. Nie mogę. Nie dzisiaj.

– Jak to nie możesz? – Predator zrywa się z siedzenia i w nagłym przypływie kolejnej fali podniecenia, które przybiera prawie wyraz narastającej furii, krzyczy dziewczynie prosto w twarz: – Przecież jesteś kur..., jesteś prostytutką, no nie?

Julia nie odzywa się.

– Fuck! Pogięło cię?

Dziewczyna stoi wyprostowana i patrzy na niego z dumnie podniesionym podbródkiem.

– To mój pierwszy dzień – odzywa się cicho.

– Co?...Jesteś dziewicą, czy co?

– To nie o to chodzi - odpowiada tym razem już swoim mocnym głosem. Na jej twarzy maluje się wyraz zakłopotania i złości, zmieszanej z naturalną skromnością, której nie zdążyła jeszcze całkiem utracić.

Czarny jeździec wybucha śmiechem i z rozbawienia uderza kilka razy dłonią o fotel swojej Yamahy.

– No nie! Ale jaja! Ale jaja... Wiedziałem, że coś tu nie gra. Nie pasujesz do nich.

– Dzięki! – Julia nieznacznie podnosi kąciki ust, jakby chciała się zaraz uśmiechnąć.

– Już wiem! Przypominasz mi tę aktoreczkę z „Wesela” … tak, z „Wesela” Smarzowskiego, jeśli wiesz o czym mówię.

– Tamarę Arciuch?

– Nie wiem, może. Tę blondyneczkę, która grała pannę młodą, pośród całego tam gówna, co się rozlało – odpowiada, a długo skrywany komplement ujrzał w końcu światło dzienne.

– To Tamara Arciuch. Dzięki. Bardzo ładna aktorka. Też ją lubię, ale pewnie na inny sposób niż ty. – Julia uśmiecha się teraz już zupełnie szeroko.

– Zaczekaj tu chwilę, dobra? – prosi ją i łapie się przez spodnie za kroczę. – Fuck!

Odchodzi kilkanaście kroków od Juli i chowa się za drzewem. Jego sylwetka kołysze się lekko to w przód, to w  tył. Przedramię Marka porusza się coraz szybciej. Po chwili do uszu Julii dochodzi odgłos ulgi w postaci kilku długich sapnięć. Dziewczyna kieruje wzrok w stronę Marka. Krzywi się pogardliwie, rzucając pod nosem kilka słów:

– Dupek… skończony dupek.

Odwraca się, spogląda na leżącą na motorze czarną kurtkę. Chwila zastanowienia, po czym sięga do jej wewnętrznej, ciasnej kieszeni i wyjmuje z niej portfel. Jej prawa, nieruchawa dłoń niezręcznie próbuje przytrzymać kurtkę. Portfel wypada jej na ziemię. Julia schyla się szybko i nerwowo próbuje go podnieść. Portfel jak zaczarowany nie chce wpaść w jej w ręce. Dwukrotnie wyślizguje się jej ze spoconej dłoni. Julia spogląda przez ramię. Widzi, że Predator już powraca z polowania za chwilą sztucznej szczęśliwości. Udaje jej się w końcu podnieść portfel, ale już wie, że nie zdąży włożyć go z powrotem do ciasnej kieszeni kurtki. Decyduje się więc szybko schować go we własnej torebce.

Predator wraca wolnym i majestatycznym krokiem, poprawiając pod spodniami przyrodzenie. Julia próbuje rozpiąć zamek w torebce. Nadaremnie. Zaciął się. Chwila walki.

– Puszczaj!

Zamek ustępuje. Szybko chowa portfel w torebce i zasuwa ją. – „Następnym razem tylko Chanel albo Gucci, a  nie ten plastikowy szajs".

– Co? – Predator z zaciekawieniem spogląda na Julię.

– Nic… Co? Lepiej już? – odpowiada, udając, że nic się nie stało.

– Możesz jechać ze mną, jak chcesz – rzuca do niej szorstko, jakby nie słyszał poprzedniego pytania.

– Nie, dzięki.

– Jak chcesz, ale w ten sposób to raczej nic nie zarobisz – wybucha śmiechem i sięga po kask.

– To moja sprawa. Idź już lepiej – odcina się Julia.

Niedoszły klient zarzuca kurtkę i wskakuje na motor. Przekręca stacyjkę i dodając ręką gazu, gwałtownie odjeżdża, podnosząc do góry przednie koło. Spod tylnej opony, wprost na stojącą Julię, wylatują kawałki ziemi zmieszanej z korą. Nie ogląda się, podnosi tylko do góry rękę w geście pożegnania. Julia schyla się, strzepuje grudki nieco mokrej ziemi z kolan i ud. Odwraca się i biegnie w  kierunku zaparkowanego niedaleko, ukrytego za drzewami BMW. Otwiera przewieszoną przez szyję torebkę i  z  ukradzionego portfela wyjmuje dwieście złotych. W  portfelu widzi kilka kart kredytowych i dowód osobisty. Waha się, czy nie wyrzucić go na trawę.

– „Frajer" – Zmienia jednak zdanie i chowa portfel z  całą jego zawartością za szerokim paskiem na plecach. Na szczęście portfel jest nieduży i płaski. Pasek doskonale go maskuje. Zwalnia tempo i spokojnie podchodzi do auta. Otwiera przednie drzwi od strony pasażera. Znów jest w  jaskini lwa.

DZIEŃ 1

SCENA 4: SAMOCHÓD BMW – DZIEŃ

W aucie siedzi łysawy mężczyzna: ALFONS z  ukrytym na ramieniu, pod bladoróżową marynarką w magentowe pasy, niezidentyfikowanym racjonalnie tatuażem podchodzącym do szyi i zahaczającym przez wysuniętą żuchwę o  fragment zapadłego policzka. Poza tą oznaką współczesnej ekscentryczności jego oblicze nie przypomina zbira, a raczej twarz inteligentnego szefa dobrze prosperującej korporacji, o nieznanej do końca jednak proweniencji.

Spod pasiastej marynarki sterczy szeroki, rozpięty do połowy piersi kołnierzyk u białej i sztywnej, jakby wyjętej wprost z krochmalu koszuli, z której wystaje czerwona apaszka w białe groszki. Na palcu sygnet z wytłoczoną, ukochaną kobrą. Jednym słowem przedstawia hipsterski wizerunek, będący orgią kolorów, i dopasowany do ubiorów jego podopiecznych.

Alfons rzuca na Julię szybkie i nieprzyjemne spojrzenie swoich szklanych, mętnych oczu.

– No i jak tam ślicznotko? Jak utarg?

– Całkiem nieźle.

– To znaczy?

Julia wyjmuje z torebki dwa banknoty stuzłotowe i  wręcza mu jeden z nich.

– Uuu... coś kiepściutko! – Mętne oczy Alfonsa stają się jeszcze bardziej ciemne.

Wyrywa jej drugi banknot z ręki. Julia nie wierzy.

– Miało być fifty-fifty.

– Taaak, zgadza się, ale to jest wpisowe, kochaniutka… A może ty jeszcze coś tu masz? Co? – zastanawia się Alfons.

– To wszystko! – oświadcza pewnie Julia.

Alfons wyrywa jej torebkę przewieszoną przez szyję, szarpiąc Julią dość mocno na bok. Julia nie stara się jednak walczyć. Zastyga w tej pochylonej pozycji jak ofiara, która uległa chwilowej hipnozie. Alfons nerwowo szuka w  jej torebce pieniędzy. Zdenerwowany wysypuje jej zawartość na kolana Juli. Z torebki wylatuje szminka, komórka, dwustronne lusterko, paczka prezerwatyw i drobne bibeloty.

– No, dobra! Na pierwszy raz niech będzie. – Alfons daje za wygraną.

Julia zbiera wszystkie przedmioty do torebki, gdy otrzymuje dwukrotny, dźwięczny sygnał nadchodzącego sms'a.

Alfons odjeżdża autem. Po chwili zatrzymuje się i za-biera ze sobą pozostałe trzy prostytutki do auta, które – jedna po drugiej – siadają na tylnym fotelu.

Julia otwiera sms'a z treścią: Musisz to zobaczyć! https://www.youtube.com/watch?v=DRyC3dgqSEw

Klika link i odpala zamieszczony na YouTubie film. Z  głośnika smartfona słychać, jak charyzmatyczny kaznodzieja z humorem mówi o Bogu.

– Czego ty słuchasz? Paplaniny jakiegoś klechy?… Sysssssss? –Alfons wybucha śmiechem przypominającym syk węża, po czym przechodzi do świńskiego chrumkania. – Chr, chr, chrrr… .

Julia nie wie jak się zachować. Zmieszana wyłącza komórkę. Jedna z dziewczyn siedząca z tyłu, też zaczyna się nabijać. To długonoga Tatiana o twarzy na tyle zniszczonej, że w żaden sposób – pomimo kilku warstw makijażu – nie jest w stanie ukryć kilkunastu lat smutnego procederu. Zdążyła już przez ten czas skutecznie znieczulić kobiecą wrażliwość wmawiając sobie, że życie już takie jest przesrane i trzeba to po prostu znieść. Bywały jednak dni, kiedy zupełnie niespodzianie odzywała się w niej, zatracona po drodze niewinność, pragnienie jakiejś pierwotnej czystości serca. Jednak i z tym radziła sobie doskonale: pierwsze wyrzuty sumienia i nasuwające się obrazy ze szczęśliwego dzieciństwa, za którymi tęskniła jej dusza, szybko tonęły w kolejnych łykach importowanej za niecałe dwieście rubli wódki Stolichnaya, czy wciąganego od Alfonsa za free koksu.

– Zostaw to, zostaw! Pośmiejemy się! – krzyczy Tatiana. – Uwielbiam słuchać tych księżulków, którzy gadają o tym, o  czym nie mają bladego pojęcia.

Druga prostytutka trąca ją łokciem.

– Przeeeestań – wtrąca się Natasza. Najwyraźniej bardziej pobożna.

Tatiana reaguje ze zdziwieniem:

– No co?! To jedna wielka obłuda ci czarni! Sama miałam jednego klienta w koloratce. Uśmiałam się, bo chłoptaś tak był napalony, że nie zdążył zdjąć koszuli i  już w niej został, za to bez spodni. Cha, cha, cha... – Tatiana zanosi się śmiechem, wali przy tym czołem o  przedni zagłówek kierowcy. – Ała!

Do dialogu włącza się siedząca pośrodku nich trzecia dziewczyna, Mira:

– Pewnie jakiś seminarzysta przed święceniami, co? Chciał sobie zamoczyć… biedaczek, zanim będzie za późno.

– Może – przytakuje Tatiana rozmasowując sobie czoło. – Wyglądał w sumie na jakieś dwadzieścia kilka. Ale najlepsze, że… wszystko trwało chyba niespełna minutę. – Cha, cha, cha...

– Cha, cha, cha. – Natasza ironicznie przedrzeźnia Tatianę, która spogląda na nią z politowaniem:

– A coś ty taka spięta? Wyluzuj!

– Mój brat jest księdzem, to znaczy batiuszką. – wyjaśnia Natasza. – W naszej rodzinie mamy szacunek do duchownych.

– Duchoooownych! Chyba dupownych! Cha, cha, cha.

Śmiech Tatiany przerywają stanowcze słowa Julii:

– Możecie skończyć!? To zaczyna być żenujące!

Dziewczyny milkną, ale Tatiana jeszcze długo śmieje się pod nosem, a jej głowa wciąż lekko się trzęsie, jakby jechała dorożką po kocich łbach, a nie luksusowym BMW X6.

DZIEN 1

SCENA 5: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

Czarny jeździec w szaleńczym tempie pojawia się, i  znika pomiędzy pędzącymi autami. Sto dwadzieścia koni mechanicznych powoduje, że z rykiem wyprzedza Chevroleta, którego prowadzi Paweł.

DZIEŃ 1

SCENA 6: CHEVROLET CHEVY VAN – DZIEŃ

– Skuuurczybyk!– Paweł, aż podskakuje na fotelu. – Widziałaś, co miał na głowie?

– Szaleniec. Jeszcze kogoś… – Marcie nie udaje się dokończyć zdania, gdyż Mateusz daje upust swojej chłopięcej fascynacji motoryzacją.

– Łaaał! To była Yamaha R6. Jak na moim plakacie! Łaaaał!!!

– Dawca organów – kończy Marta.

– Co ty? Nieeee. Taki gość to po wypadku już nie ma czego oddać. Wszystko w środku zmiażdżone.

Natalka kręci się niespokojnie na fotelu.

– Chce mi się bardzo siusiu.

Marta odwraca się do niej:

– Już kochanie, już. Paweł, zjedź na najbliższą stację!

DZIEŃ 1

SCENA 7: STACJA BENZYNOWA – DZIEŃ

Paweł zjeżdża na pobliską stację benzynową i staje przy dystrybutorze. Kątem oka dostrzega motorzystę w kasku Predatora, który ze złością kopie swój motor. Wychodzi z samochodu, bierze pistolet od dystrybutora i zaczyna tankować, spoglądając z zaciekawieniem na denerwującego się motocyklistę w kasku z piekła rodem.

– Suka! – Kierowca ścigacza zdejmuje kask i rzuca nim o ziemię, tak, iż toczy się on w kierunku Pawła.

Paweł odwiesza pistolet od dystrybutora; robi kilka kroków i schyla się po leżącą przy aucie głowę z wężowymi włosami. Niczym pogański kapłan, dzierżący w dłoni ściętą głowę, podchodzi do rozwścieczonego właściciela.

– To chyba twoje.

Nieznajomy wzrusza ramionami, mierzy Pawła wzrokiem, jakby żywcem skopiowanym ze stylizowanego futurystycznie kasku i odbiera od niego swą własność.

– Może mogę w czymś pomóc? – proponuje Paweł.

– Nie, dzięki! – Głos Predatora jest zimny i stanowczy.

– Może jednak? – nalega Paweł.

Właściciel motoru myśli, wykrzywiając wargi.

– Okradła mnie! – rzuca od niechcenia. – Nie mam jak wrócić.

– Nie masz na benzynę, tak?

– No nie mam.

Paweł zastanawia się przez moment.

– Poczekaj tu chwilę.

– Przecież i tak nie odjadę.– Na twarzy Predatora pojawia się szyderczy uśmiech.

Paweł odwraca się od niego i kieruje w stronę wracającej z toalety Marty z Natalką. Zatrzymuje je przy swoim vanie.

– Marta... – próbuje Paweł.

– Jesteśmy gotowe – Marta odpowiada w pośpiechu. Rzuca jednak na Pawła jedno spojrzenie i już wie, że coś jest nie tak.

– No, co jest?

– Jest tu gość bez kasy. Okradli go… Czuję, że muszę mu pomóc.

Marta spogląda w kierunku motorzysty.

– A to nie jest ten dawca organów, co się tak spieszył – śmieje się. – Sądząc po tym motorze to raczej nie wygląda na biedaka. Niech się przejdzie pieszo. Przyda mu się.

– Czuję, że to coś poważniejszego.

– Oj, Paweł. Każdemu będziesz pomagał? Przecież wiesz, że sami nie mamy i tak za wiele.

– Wiem. Proszę cię jednak, dajmy mu jakąś stówę. Wystarczy.

– Paweł, Paweł. – Marta kręci z rezygnacją. – Dobra, daj mu, skoro tak uważasz.

Paweł podchodzi do motocyklisty i wyjmuje z portfela sto złotych.

– Jak emergency to emergency, no nie? Trzymaj.

Osłupiały mężczyzna nie wie, co ma zrobić. Przestępuje z nogi na nogę.

– Hej przyjacielu! Bierz! Oddasz mi, jak się kiedyś spotkamy. A spotkamy się na pewno – zachęca go Paweł i  wrzuca mu do kasku banknot, jak ofiarę do koszyka. Odwraca się i idzie w kierunku sklepu.

– Dzięki! – Zdziwiony beneficjent w końcu rzuca przez zęby. – Ale jak ci to mam zwrócić?

– Zapraszam do Józefowa! Franciszkańska 3! Cha, cha – odpowiada Paweł i znika za drzwiami sklepu.

PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ

SCENA 8: DOM POGRZEBOWY – DZIEŃ

Na środku pokoju stoi wykonany ze stali nierdzewnej stół na kółkach przystosowany do przemieszczania zwłok z  chłodni do pomieszczenia tanatokosmetyki. Na blacie stołu leży ciało postawnego, grubego mężczyzny po czterdziestce. Ubranego jedynie w obcisłe bokserki, które znikają pod wylewającym się brzuchem oraz białe skarpety z owczej wełny. Na szyi zwisa mu luźno złoty łańcuch.

Do stołu podchodzi starszy mężczyzna około siedemdziesięciu lat: JAN jest tanatopraktykiem i grabarzem w jednej osobie. Trzyma w ręce białą, góralską koszulę, którą zakłada nieboszczykowi przez głowę; następnie mrucząc coś pod nosem, przekłada go na bok, nasuwając mu na ręce szerokie rękawy. Lekko trzęsącymi się rękami zapina guzik po guziku. Odchodzi od ciała i sięga po leżące na komodzie portki z wąskimi nogawicami. Ponownie podchodzi do zmarłego i próbuje mu je nasunąć. Spodnie są jednak dość obcisłe i nie chcą wsunąć się na grube nogi. Zmęczona, kamienna twarz Jana marszczy się, przypominając głęboko rzeźbiony relief.

– No pomóż coś, spaślaku – z ust Jana pada kilka słów. – Ruszże się! No co? Taki jebaka byłeś… największy we wsi?... A teraz leżysz, jak rozjechane gówno ma drodze? No!

Z trudem nasuwa spodnie, podnosząc nogę nieboszczyka. W pokoju rozlega się ciche syknięcie. Jan pociąga nosem, krzywi się.

– No i masz! Pierdnął mi w twarz!... Nie podoba ci się, tak?...

Jan odchodzi na moment od ciała i robi sobie kilkusekundową przerwę.

Co?... Ja ci kurwa… po nich, po tych partaczach nie będę robił toalety. A co myślałeś… że mi za to płacą? Balsamował też nie! A gdzie są teraz te twoje kochanki, co? No gdzie? Na masaże chodziłeś, a teraz ci żadna nawet…

Jan zamyśla się i kontynuuje swoje czynności.

– Jakbyś miał tylko jedną babę, to byś wiedział, jak to jest. Też w sumie przesrane. – Jan prostuje się i imitując kobiecy głos, zaczyna gestykulować jak kobieta:

– Nic mi nie pomagasz, w ogóle nie mogę na ciebie liczyć, wszystko na mojej głowie, do grobu mnie wpędzisz, żadnego pożytku z ciebie. Ani pieniędzy, ani ... eeeeech.

Jan odchodzi od stołu i siada na okrągłym taborecie. Wyjmuje z kieszeni swoich spodni paczkę papierosów i wysuwa jednego, wkładając go sobie do ust. Jeszcze tylko pstryknięcie zapalniczki, trzy zaciągnięcia i strumień dymu ląduje na twarzy nieboszczyka.

– A jak ta moja stara rui dostała, to brzęczała, kurwa, jak jakiś komar opętany, czy co… Spieprzać tylko…

Jan puszcza kilka dymków i wpatruje się w twarz nieboszczyka.

– Ty! A słuchaj no!... Ale ja bym żony nie zdradził, nie… to grzech! Ale zabić… to bym mógł, oj mógł!

Jan zastyga. Wstaje, podchodzi do komody, otwiera szufladę i wyjmuje z niej piersiówkę z wódką. Odkręca ją i  robi jeden szybki łyk.

– Chcesz?... No co? Chcesz? No, kurwa powiedz. Chcesz?

Kręci głową. Podchodzi do stołu, pochyla się nad nieboszczykiem, otwiera mu usta i wlewa nieco wódki do gardła.

– Pij, pij. Lepiej się nawal, bo nie wiadomo, co cię tam czeka. Co ci Pan Bucek przygotował. To na drogę.

Jan wciska butelkę z resztą wódki za koszulę nieboszczyka. Lekko chwieje się na nogach. Zapina mężczyźnie rozporek; wsuwa koszulę do spodni i zakłada szeroki, brązowy, góralski pas. Na koniec nasuwa na stopy kierpce. Przygląda się w milczeniu jeszcze chwilę nieboszczykowi. Jego wzrok skupia się na szerokim łańcuchu, wystającym zza koszuli. Sięga po leżącą na komodzie ciupagę i przykłada ją do szyi leżącego.

– A to ci już nie będzie tam potrzebne. Powiedzmy, że za fatygę, dobra?

Jan jednym, mocnym szarpnięciem ciupagi zrywa łańcuch z szyi. Nakłada mu za to na oczy góralski kapelusz.

– No i bardzo ładnie.

SCENA 9: CMENTARZ NA STOKU – DZIEŃ

Kondukt pogrzebowy powoli podąża z kaplicy w kierunku malowniczego, niewielkiego cmentarza, położonego w  pobliżu kościoła na niewielkim zboczu. Nagrobki są gęsto rozsiane, tak iż w wielu miejscach wręcz stykają się ramionami stalowych krzyży. W tle nad nimi, jak brama do nieba, górują ośnieżone szczyty Tatr. Orszak rozpoczyna dwóch ministrantów: jeden trzyma w rękach uniesiony do góry drewniany krzyż, drugi wahadłowym ruchem macha kadzidłem, w dymie którego rysuje się sylwetka księdza, trzymającego w rękach kropidło i Biblię. Za otwartą trumną, którą niesie Jan z pięcioma innymi mężczyznami, podąża rodzina w  asyście dwóch grajków ze skrzypcami i  dudami. Grają żałobną melodię, w którą momentami włączają się żałosnym i płaczliwym głosem kobiety. Niektóre wspierają się na męskim ramieniu.

Droga staje się coraz bardziej stroma. Padający lekko, acz ustawicznie od dłuższego czasu, deszcz, przemienił zbocze w śliskie, gliniaste podłoże.

– Uwaga! Ślisko – woła jeden z mężczyzn niosących trumnę.

Widać, że ich stopy pod wpływem niemałego ciężaru trumny – z bynajmniej nie cherlawym nieboszczykiem – co pewien czas ślizgają się po ziemi. W pewnym momencie jeden z niosących na przodzie potyka się, leci na twarz podcinając przy tym Jana, który również ląduje na ziemi. Trumna przechyla się na bok, ktoś krzyczy. Z trumny wypada ciało wprost na leżącego na plecach Jana. Twarz zmarłego zawisa nad jego twarzą. Usta nieboszczyka otwierają się. Jan wyraźnie słyszy jego głos:

– Oddaj coś zabrał!

Na twarzy Jana maluje się przerażenie. Krzyczy, próbując zrzucić z siebie gadające ciało. Ponad stukilo-gramowy denat nie zamierza jednak ustąpić. Jeszcze jeden krzyk i… ciemność, ciemność przed oczami…

Krzyk przerażenia, jak w koszmarnym śnie, przenika i  porusza szczyty gór, które szczodrze odpowiadają lawiną za lawiną… Biel, wszędzie biel. Ciężki, biały śnieg.

„Duszę się, duszę się! Powietrza, powietrza! Aaaa!...” Jan zrywa się, budząc w łóżku, przygnieciony olbrzymią, białą, puchową pierzyną. Po chwili dochodzi do niego, że to musiał być tylko sen.

DZIEŃ 1

SCENA 10: PLAC PRZED KOŚCIOŁEM – DZIEŃ

Pod niewysoki, ceglany kościół z dzwonnicą podjeżdża samochód Pawła. Parkuje na placu kościelnym w pobliżu kolistej wysepki, przy której jakiś starszy OGRODNIK przycina sekatorem wymyślne formy z bukszpanu i kulistych tui.

Wokół placu kwitną krzewy, w oddaleniu budynek plebanii przykryty dwuspadowym dachem. Paweł wychodzi z auta i przesuwa boczne drzwi Chevroleta, z którego wyskakuje dwójka dzieciaków. Po chwili i Marta niesie już na rękach małego Piotrusia, a za nią drepcze Natalka.

W ich stronę wybiega ubrany w niedopiętą, czarną sutannę bez koloratki, roześmiany proboszcz.

– Nooo, nareszcie! Witajcie, szczęść Boże! Przepraszam za mój strój.

Ksiądz pośpiesznie dopina guziki sutanny i wyjmuje z  kieszeni koloratkę.

– Szczęść Boże, księże Andrzeju. Przepraszamy, korki.

– Wiem, wiem. Ciągle u nas remontują tę drogę. Mogliby to zrobić raz, a dobrze, ale… aaaa, szkoda gadać.

Wszyscy się ściskają. Mateusz chowa się za Pawłem.

– O-o! To chyba ten mały Mateuszek, co roztopił osta-tnio świece… i wylał wino mszalne, co?... Cha, cha!

Ksiądz stara się pogłaskać Mateuszka po głowie, ale ten robi uniki, ciągle chowając się za plecami Pawła.

– No i widzę, że się znów powiększyliście.

– To Piotruś – odzywa się Marta.

– Pięknie! A my z Panem Józiem dzisiaj porządki w  ogrodzie.

Ks. Andrzej odwraca się w kierunku ogrodnika i wskazuje go ręką.

– O, proszę! Jakie formy wyczarowuje... Panie Józku! Tylko niech mi pan tu Wersalu nie robi, bo mnie jeszcze jak króla Francji przegnają, za burżuja wezmą i na szafot. Cha, cha, cha...

– Niechby tylko spróbowali! – Pan Józef unosi do góry sekator i macha nim wymownie.

– Wchodźcie do środka – ponagla ich ksiądz. Pani Lucyna przygotowała już kolację. No chodźcie, chodźcie. Później się rozpakujecie.

DZIEŃ 1

SCENA 11: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

Przydrożny motel w pobliżu drogi wojewódzkiej. Nad wejściem czerwony, rozświetlony neon z napisem:

NIGHT CLUB EKSTAZA.

Drobniejszymi literami : TAŃCE GO-GO.

DZIEŃ 1

SCENA 12: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

Poprzez duże, szklane akwarium, w którym wiją się trzy jadowite kobry, widać tańczących na parkiecie ludzi. Sala jest dość przestronna: długi, falisty jak wstęga bar, zakończony jest kameralną, półokrągłą sceną. Zarówno na scenie jak i na dwóch stolikach ustawionych na sali, przy pionowych rurkach, wyginają się tancerki go-go.

W rogu sali, na samym końcu, przy szklanym, niskim stoliku siedzi nonszalancko rozwalony na fotelu Alfons. Jest jak kameleon: jego nowa, wężowa, kolorowa marynarka zlewa się z heksagonalnymi łuskami, będącymi również głównym zdobieniem wszystkich foteli. Dwiema rękami ze złotymi łańcuszkami na przegubach, obejmuje dwie, siedzące po obu jego stronach, wymalowane dziewczyny, które podobnie jak i on, ubrane są w wężowe, mocno jednak powycinane stroje. Alfons siedzi również w  towarzystwie innych osób, które dobrze się bawią popi-jając drinki i wybuchając co pewien czas salwami spazmatycznego śmiechu.

W pewnym momencie podchodzi do niego jego osiemnastoletni syn KUBA, wysoki, znudzony brunet i pyta go:

– Mogę kluczyki?

– Kolczyki? – Alfons umyślnie przekręca słowa chłopaka. – A co? Dziewczynę chcesz dzisiaj z siebie zrobić?

– Tato! – Niecierpliwi się chłopak. – Kluczyki.

– A… kluczyki?

– No od Panamery?

– No nie wiem, nie wiem… A lekcje odrobione! Cha, cha, cha!

Wszyscy wybuchają śmiechem, wtórując Alfonsowi.

– Tato!

– Dobra, tylko mi jej nie porysuj, młody!

Alfons sięga do kieszeni marynarki po kluczyki do auta. Udaje jednak, że ich nie ma.

– Zaraz, gdzie one są? Zaraz, zaraz... – Alfons spogląda przenikliwie na siedzącą mu na kolanach dziewczynę. – Samanta, no co ty?

Dziewczyna robi zdziwioną minę. Alfons sięga ręką pod jej elastyczny, przylegający do ciała, cienki kombinezon w cętkowane wzory.

– Czary mary, czary mary ....

I wyciąga zza jej dekoltu kluczyki do auta.

– Na Kanary ! Cha, cha, cha!

Wszyscy klaszczą z podziwu dla jego iluzjonistycznych zdolności. Druga dziewczyna wprost przebiera nogami z  rozbawienia. Tymczasem Alfons sięga jej za majtki:

– A tu co mamy? – Wyciąga spod nich dwa dwudziestodolarowe banknoty. – O! A to prezent od cioci Marioli.

Dziewczyna przestaje się śmiać, a on zabiera jej utarg. Pozostali pieją z zachwytu. Banknoty wraz z kluczykami przekazuje synowi.

– Baw się dobrze, w końcu to twoja osiemnastka.

– Dzięki tato!

– Jak chcesz... weź ze sobą jakąś dziewczynę, co? – Alfons wskazuje na tancerki.

Do rozmowy włącza się mężczyzna z kieliszkiem:

– Przebadany towar. Przynajmniej nie złapiesz syfa, Kuba.

– Dzięki, ale wolę świeży, nieprzechodzony.

Część towarzystwa Alfonsa wybucha śmiechem. Jedna z siedzących kobiet robi jednak urażoną minę. Kuba kieruje się do wyjścia. Alfons wodzi wzrokiem za synem i  krzyczy:

– Kuba!

Chłopak odwraca się.

– Tylko bez prochów tym razem. Ok?

Kuba kiwa jedynie głową na znak zgody i znika w  drzwiach, gdzie czeka już na niego uśmiechnięty kumpel z nasuniętym na głowę kapturem. Kumpel mruga do niego okiem, pociąga sugestywnie dwa razy nosem, pokazując woreczek z białym proszkiem, który chowa szybko w kieszeni sportowej bluzy. Na jego twarzy maluje się szyderczy, szczeniacki uśmiech.

– A gumki wziąłeś? – pyta Kuba.

– No, ty miałeś wziąć – odpowiada kumpel.

– Ja mam, ale tylko dla siebie.

– No weź, bo ci też nie dam – irytuje się kolega.

– Żartuję … – śmieje się Kuba. – Mam ich tyle, że… Stary mi je, co rusz, wciska… mówi, że na skrobanki kasiory nie da, bo to wyrzucony hajs.

– Pewnie! – potwierdza chłopak w kapturze. – Lepiej zrobić tuning tej Corvetty co ci stoi w garażu. Dałbyś się choć raz przejechać, co?

– Zobaczymy – rzuca krótko Kuba i wychodzi na schody prowadzące do wyjścia.

Tymczasem Alfons wstaje od stolika i głośno klaszcze w dłonie. Grający muzykę didżej, widząc Alfonsa, przycisza muzykę na tyle, by wszyscy w klubie mogli usłyszeć jego głos.

– Kochani, a teraz niespodzianka! Pokaz specjalny. Moje trzy ulubione zwierzaki! – Alfons uśmiecha się lubieżnie do siedzącej dziewczyny. –Ruszaj, Samanta!

Dziewczyna podnosi się z fotela i podbiega do sceny. Zgrabnie na nią wskakuje i łapie się jednej z trzech rurek. Momentalnie dołączają do niej dwie inne tancerki, podobnie jak i ona, ubrane w obcisłe leginsy i elastyczne koszulki do pępka. Każda z dziewczyn ma strój w cętkowane wzory jednego z trzech dzikich zwierząt: zebry, węża i pumy. Dodatkowo jednak dwie nowe dziewczyny mają na głowach maski, odpowiadające ich przebraniu.

Didżej puszcza głośniej muzykę; tancerki zdejmują okrycia głowy i rzucają nimi w publikę. Jedna z nich otwiera szeroko usta, z których jak sprężyna rozwija się długi, wąski jak u węża, język. Rozpoczynają swój erotyczny show, wykonując iście ekwilibrystyczne wygibasy na rurach. Zaawansowany pokaz pole-dance, spotyka się z głośnym uznaniem: dosadnymi okrzykami i  gwizdami.

– No zrzuć to już! – rechocze jeden z mężczyzn siedzących najbliżej sceny przy barze.

– Pokaż reflektory! – dorzuca niecierpliwie inny.

Show kończy się po dziesięciu minutach zrzuceniem przez Samantę całej wężowej skórki. Dziewczyna dosłownie linieje jak gad, stopniowo ściągając z siebie egzotyczny kostium i pozostaje całkiem naga, ku ogólnemu entuzjazmowi stojących przy scenie mężczyzn. Dwie dziewczyny padają na ziemię, udając zastrzelone zwierzęta, a Samanta zaczyna pełzać między nimi i na odgłos ostatniego bitu z głośników zastyga w bezruchu, dostawszy się na ich leżące, „martwe” ciała. Rozlegają się głośne brawa. Alfons jest dumny ze swojej aranżacji. Didżej podkreśla jego rolę w tworzeniu tego dzieła:

– Szanowni Państwo! Twórcą tego show jest, oczywiście, nie kto inny jak… Sam właściciel klubu pan… Ups, więcej nie powiem, bo obowiązuje mnie RODO, cha, cha, cha…

– Dla wszystkich „Biała Marianna”! – krzyczy Alfons

– Niech żyje! Niech żyje! – krzyczy kilka osób z najbliższego towarzystwa Alfonsa, który przywołuje palcem kelnerki, roznoszące na tacach syntetyczną marihuanę. Nazwał ją „Biała Marianną”, ze względu na fakt, że ten popularny kamienny grys – Biała Marianna – kojarzył mu się z cmentarzem, z obejściem wokół nagrobków. To z kolei nasuwało myśl o śmierci, która dopadała każdego, kto nierozważnie przedawkował syntetyczną marychę. Ten – mocno halucynogenny – dopalacz był znany jako spice, czy też popularne K2. Alfons sprowadzał go w kontenerach z  odzieżą sportową z Chin. Ziele było za każdym razem nasączone innymi chemikaliami z domieszką syntety-cznych konopi.

Ta nieprzewidywalność każdego odlotu, po zażyciu dopalacza, tym bardziej podnieca Alfonsa. Powoli zamyka oczy i czuje jak przeszywa go dreszczyk emocji.

RETROSPEKCJA:

SCENA 28: SALON W DOMU MAĆKA – DZIEŃ.

W pokoju dziennym z pięknym widokiem na wypielęgnowany ogród w stylu japońskim, na szerokiej sofie siedzi Marta i Paweł. Przez duże, szklone od posadzki aż po sufit ściany widać gustowny skalniak z egzotycznymi roślinami. Pomieszczenie jest nowocześnie umeblowane: na ścianie wisi olbrzymi ekran plazmowy, w narożnikach głośniki od zestawu kina domowego. Oboje popijają drinki i rozmawiają z drugą parą. Na wprost nich MACIEK w białej, rozpiętej szeroko koszuli. Jego żona, ANGELA, w spódniczce mini i zawiniętej w  kokardę na pępku koszulce, przynosi im paterę z  winogronami i siada Maćkowi na kolanach. Zarzuca mu rękę na szyję i całuje w usta. Mały Mateuszek i Justynka grają w  rozłożoną na podłodze planszówkę.

– Piękny dom, Maćku – przyznaje Paweł. – No i ten widok… Jesteś w końcu człowiekiem sukcesu.

– Sam na niego zapracowałem ciężką pracą... I dzięki Angeli oczywiście – poprawia się Maciek, spoglądając na dziewczynę i klepiąc ją po udzie.

– No! – Angela sięga po jedno winogrono i wkłada je do ust Maćka. – Hm?

Maciek wysuwa język i dotyka winogrona, to znów chowa i ponownie wysuwa dotykając owocu. Przekomarza się, aż w końcu łapie swoimi ustami jej palce. Angela z rozbawienia wybucha piskliwym śmiechem. Paweł przerywa tę na wpół erotyczną scenę słowami, które działają jak zimny prysznic:

– Przepraszam cię Maćku, a odnośnie tej twojej pracy, to nie sądzisz, że to, co robisz, jest jednak nieco nie w porządku?

– Co? – Maciek odsuwa swój policzek od ust Angeli i  ze zdziwieniem spogląda na Pawła. – Nie w porządku?

– No, mam na myśli niemoralne? – tłumaczy Paweł.

Maciek jest zaskoczony absurdalnością pytania Pawła.

– Paweł! Daj spokój. No co ty?! Przecież nie robię niczego złego. Nikogo nie zmuszam, dziewczyny same do mnie przychodzą i mi dziękują za to, bo dostają naprawdę niezłą kasę. Prawda, pępuszku? – Maciek ponownie spogląda na Angelę. – Wszyscy są zadowoleni, prawda?

– Mhm. – Słodki głos Angeli przyznaje mu rację.

– No, nie do końca... – oburza się Paweł. Marta sztur-cha go jednak lekko łokciem w bok, tak by Maciek tego nie zauważył. – Jak wiesz, ciało kobiety nie jest do pokazywania wszystkim mężczyznom wokół, by się ślinili, ale wyłącznie dla jej męża. Przecież wiesz...

– Paaaweł! To co mówisz, to czyste średniowiecze… Czyste średniowiecze, Pawle… Świat się zmienia, kościół się zmienia, wszystko się zmienia. Trzeba iść z duchem czasu.

– Akurat ruszanie, za przeproszeniem, dupą się nie zmieniło przez wieki – zauważa ze szczyptą ironii Paweł.

Maciek wybucha śmiechem.

– Ruszanie dupą… Oj, zdziwiłbyś się, gdybym ci pokazał. Ha, ha, ha…! Oj, zmieniło się, Paweł, zmieniło! To się teraz nazywa twerkowanie!

Oburzona nieco rozmową Angela wstaje nagle z kolan Maćka i bez skrupułów wchodzi na niski stoliczek, przy którym wszyscy siedzą. Staje w szerokim rozkroku i zdejmuje swój obcisły podkoszulek pokazując wszystkim na-gie piersi. Pawłowi opada przysłowiowa szczęka.

– A co? Cycki ci też dziwne? – woła do Pawła.

Maciek klaszcze dwa razy w dłonie i zwraca się do Angeli:

– Kochanie, pokaż Pawłowi co znaczy twerkowanie… – Po czym podnosi ze stołu pilota od telewizora i wypowiada w jego kierunku:

– Twerk 10!

Telewizor ze sztuczną inteligencją włącza się, a na ekranie momentalnie pojawia się teledysk z tańczącymi dziewczynami. Angela przechodzi do półprzysiadu i kładzie dłonie na biodrach. Rytmicznie w takt muzyki ugina kolana, podkulając pupę, a następnie dynamicznie prostuje się, wypychając ją do tyłu, tak iż jej pośladki zaczynają falować coraz częstszymi amplitudami. Robi jeden półobrót w lekkim podskoku i ląduje tyłem do Marty i Pawła. Wykonując kilka drobnych podskoków, pochylona nieco do przodu, z wyprostowanymi plecami, przesuwa się coraz bliżej w kierunku twarzy osłupiałego Pawła. Angela przenosi swój ciężar ciała na palce i zaczyna ruszać biodrami na boki wprawiając tym samym mięśnie pośladków w, jeszcze większe niż przed chwilą, poprzeczne drgania. Za chwilę wręcz dotyka swymi pośladkami twarzy Pawła. Trzęsie pupą niczym galaretką na talerzu.

SCENA 59: SZPITAL – DZIEŃ

Na długim, szpitalnym korytarzu siedzą Paweł z Natalką na kolanach i – wspartą na jego ramieniu – Martą. Kilka miejsc obok, siedzi na krześle jakiś gość w szlafroku. Paweł cicho odzywa się do, prawie drzemiącej, Marty:

– Zobaczysz. Odpoczniemy niedługo. Gdzieś sobie pojedziemy na długi urlop.

– Wiem. Kiedyś odpoczniemy… Dwa metry pod ziemią. Wtedy się naprawdę wyśpię, tak za wszystkie czasy. Odpocznę sobie od was.

– Marta… znowu? Obiecuję, gdzieś sobie pojedziemy na długi urlop.

– A wtedy ani dzieci… ani ty mnie nie będziesz budził na amory – Marta kończy ironicznie rozpoczętą wcześniej myśl.

Paweł rzuca okiem na Natalkę, która już zdążyła mu zasnąć na rękach i zwraca się do Marty z przekąsem:

– Kochanie. Przecież lubisz, jak cię kocham…

– Tylko gdzie?

– Co gdzie? Gdzie cię kocham – pyta z lekkim zaskoczeniem Paweł.

Marta parska głośnym śmiechem, tak iż gość kilka krzeseł dalej odwraca twarz w ich kierunku.

– Chodzi mi o wyjazd, nie o…

Śmiech Pawła budzi Natalkę. Marta po chwili poważnieje, wracając znów do swojego nieco melancholijnego nastroju.

– Jesteśmy w tym momencie prawie bez pieniędzy – zauważa dalej Marta. – Wszystko zainwestowaliśmy w „Niebo w Mieście”. Przecież wiesz, że wychodzimy z tego na zero, a sprzedaż płyt też jeszcze kuleje.

– A nie mówiłem ci? Aha, nie. – Paweł zdaje się nie słyszeć argumentów Marty. – Dostaliśmy zaproszenie do USA. Od znajomych, tych ludzi z Pensylwanii. Tylko kilka dni rekolekcji dla Polonii, bardzo prosili, a potem trzy tygodnie wakacji i podróż po Stanach kamperem. – Paweł czeka na reakcję Marty. – I co ty na to?

Marta zastanawia się, trzepocząc zmęczonymi powiekami.

– Brzmi obiecująco.

Paweł kontynuuje:

– Wszystko jest już opłacone. Nawet bilety. A jeden tydzień możemy sobie spędzić bez dzieci.

– Ale Piotruś jest za mały, żeby go samego zostawić – Marta stanowczo protestuje.

– Pomyślimy jeszcze o tym.

Drzwi od jednego z gabinetów otwierają się i ukazuje się w nich pielęgniarka. Rozgląda się po korytarzu i zwraca do gościa w szlafroku:

– Pan Tarkowski?

– To ja – odpowiada mężczyzna w średnim wieku.

– Proszę, pan doktor czeka.

– Ja zaczekam, a ci Państwo są z dzieckiem – oponuje mężczyzna. – Proszę, niech państwo sobie wejdą przede mną – proponuje przyjaźnie.

– Bardzo miło z pana strony – odpowiada Marta, biorąc za rękę Natalię. – Bardzo dziękuję! – dodaje i znika z  córeczką za drzwiami.

Paweł uśmiecha się do mężczyzny i mówi donośnym głosem:

– Dziękujemy!

Mężczyzna odwzajemnia uśmiech, kiwa głową na znak przyjętych podziękowań i ponownie zastyga w bezruchu, wpatrując się w przeciwległą ścianę. Najwyraźniej jest mocno pogrążony we własnych myślach, gdyż zupełnie nie reaguje na odgłos szurania kapciami, przechodzącego obok niego, mocno wychudzonego, młodzieńca w kraciastej piżamie. Brak włosów na głowie chłopca jednoznacznie uświadamia Pawłowi, który pozostał na korytarzu, że to pacjent oddziału onkologicznym.

Chłopak zatrzymuje się przy mężczyźnie kontemplującym łuszczącą się na ścianie farbę i trąca go lekko w ramię:

– Można przy księdzu usiąść? – pyta zmęczonym głosem.

– Jasne – przytakuje, jakby nadal nieobecny, facet w  niewidzialnej koloratce.

Paweł na dźwięk słowa „ksiądz” wyostrza, w sposób automatyczny, swój słuch i śledzi ich rozmowę.

– Ksiądz już zna wyniki? – pyta ponownie chłopak, siadając przy nim.

– Częściowo tak – odpowiada ksiądz, wciągając się w  rozmowę. – Z lekarzem już wiemy, że jest, ale nie wiemy z jakiej grupy i w jakim stopniu rozwoju – wyjaśnia, zwracając się przodem do chłopaka.

– Ksiądz się nie martwi – uśmiecha się chłopak – Niech ksiądz żyje najzwyczajniej normalnie, jak dotąd.

– Hm. – Ksiądz zamyśla się ponownie, wpadając w po-wracającą zadumę. Po chwili odzywa się:

– A czy teraz ja mogę ci zadać pytanie? – mówi, rzucając badawcze spojrzenie. Chłopak rozprostowuje powoli nogi i wkłada ręce do kieszeni spodni. Łysy młodzieniec przypomina bardziej cień człowieka, o niemal trupim wyglądzie skóry. Mimo iż jego zapadnięte oczy zwiastują jakieś zbliżające się nieszczęście, bije z nich niewytłu-maczalna radość. Chłopak znów się uśmiecha:

– Niech ksiądz pyta. Powiem jak na spowiedzi – śmieje się.

Ksiądz, dość niepewnie, jakby wiedział, że o pewne rzeczy nie wypada wypytywać, mimo wszystko pyta przyciszonym głosem, rzucając przy tym szybkie spojrzenie na Pawła, który odwraca wzrok, udając, że nie słucha.

– Jesteś młody, bardzo młody i tak bardzo chory. Nie masz o to żalu? Żalu do Boga? Żalu do świata? Żalu do losu?

Paweł wytęża jeszcze bardziej słuch. Jest ogromnie ciekaw, co – ten gasnący w oczach – chłopak odpowie.

– Proszę księdza, mam obecnie 21 lat i choruję na raka od 16 roku życia – zaczyna opowiadać młodzieniec, jakby przygotowany na to pytanie. – I nic lepszego nie mogło mi się przytrafić… – chłopak robi krótką przerwę, by wziąć jeden głębszy oddech.

Grymas zdziwienia przebiega przez twarz księdza. Napięty policzek podnosi się na ułamek sekundy w stronę oka. Ksiądz przypatruje się baczniej chłopakowi, jakby chciał sprawdzić, czy ten młodzian nie żartuje sobie teraz z  niego.

Chłopak mówi dalej:

– Jak miałem 14 lat, mój tata wyprowadził się do młodszej kobitki niż mama. Moje gimnazjum, szkoda gadać, myślałem, że tak mało zgranej społeczności szkolnej nie ma na świecie. A ja? Wypieszczony jedynak. Spadochroniarz z podstawówki. Taki typowy gnojek bez ambicji, bez chęci do nauki i bez chęci do pobożnego życia.

Przez korytarz przechodzi siostra oddziałowa i zauważa chłopaka.

– Marcin! – zwraca się do niego. – Czy ty nie powinieneś być już u siebie w pokoju?

Chłopak posyła jej piękny uśmiech, w którym ukazują się białe, zdrowe zęby.

– Proszę… minutkę… Mamy coś z księdzem jeszcze do przegadania.

– A! Dobrze, przepraszam. Szczęść Boże.

– Szczęść Boże – odpowiada ksiądz.

– Nie zauważyłam – mityguje się siostra i odchodzi.

Chłopak dalej snuje swą niedokończoną opowieść:

– Na czym to ja skończyłem? Aha. No tak. Byłem bez najmniejszych ambicji. Właściwie bez chęci do normalnego życia. Proszę mi wierzyć, księże, mimo bierzmowania wcale mi nie było z Panem Bogiem po drodze.

– Podejrzewam – wtrąca się ksiądz. – Żartobliwie mówicie, że to ostatnie pożegnanie z Kościołem, ale, przepraszam, mów dalej.

– I przyszła zmiana. Kiedy zachorowałem, rodzice umówili się, że będą mnie odwiedzać w klinice naprzemiennie, to znaczy, żeby się nawet nie spotkać na szpitalnym korytarzu. Ale ekonomia wzięła górę i tata zaproponował, że skoro codziennie do mnie przyjeżdża, to może zabierać matkę po drodze. Po jednym z powrotów ode mnie tata, wysadzając mamę pod blokiem, zapytał, czy może wrócić. Mama zgodziła się. Dała mu drugą szansę. Wrócił i  tak już zostało.

Marcin zatrzymuje się, wzdycha ciężko i znowu się uśmiecha. Za chwilę mówi dalej:

– Po roku, wie ksiądz, urodził mi się nawet braciszek, a lekarz zgodził się na przepustkę, abym został chrzestnym. Wiem, że nie zdążę założyć własnej rodziny, ale mam już dzieciaka, jak swojego, i do tego brata! I mogę się cieszyć z  jego rozwoju, śledzić jak rośnie i jakie robi postępy. – Marcin rozpromienia się i zatrzymuje na moment, by ponownie wziąć głębszy oddech. – A jestem przekonany, że jak mnie już nie będzie, to będzie komu jeździć na mojej ukochanej deskorolce… Jeździłem całkiem nieźle, całe godziny spędzałem w skatepark’u – chwali się chłopak, rozkręcając na dobre. – A rodzice? Wierzę, że na starość nie zostaną sami. – Oblicze Marcina rozjaśnia się jeszcze bardziej, a jego głos odzyskuje na moment świeżość, jakby zupełnie nie chorował. Mówi coraz szybciej. – A w gimnazjum z powodu mojej choroby, najpierw zintegrowała się moja klasa, a wkrótce cała szkoła... Bal charytatywny, jeden, drugi... Rozgrywki sportowe... Aukcje przedmiotów i  autografów jakichś sławnych ludzi, którzy pewnie mnie nie znają... Mi już żadna kasa nie pomoże, a oni tak się rozkręcili, że chcą dalej wspólnie działać…

Ksiądz wpatruje się ciągle w Marcina i nieznacznie kręci głową.

– Proszę księdza – ciągnie dalej Marcin. – Zawsze chciałem mieć tatuaż na łydce. O tutaj! Niech ksiądz spojrzy jaka plecionka. – Marcin podwija nogawkę spodni. – Ale matka twierdziła, że to gadżet kryminalistów.

Ksiądz spogląda na tatuaż na łydce i z uznaniem kiwa głową.

– Fajny… Niezła dziara.

Promienny uśmiech Marcina ponownie rozświetla ciemnawy korytarz.

– Dzięki!... Gdybym nie zachorował, mógłbym ją sobie z głowy wybić młotkiem. I chyba najważniejsze: uważam, że jest ogromnym przywilejem wiedzieć, że miesiące, tygodnie i dni się kończą. I w pewnym momencie okazało się, że jestem taki uprzywilejowany, że już nic nie da się zrobić. Po pierwsze, swoje dni przestałem marnować na głupoty, na kłótnie, na uprzykrzanie życia innym. W miarę możliwości naprawiłem wyrządzone szkody i napisałem kilka listów do ludzi, których skrzywdziłem, w tym do mojej wychowawczyni. – Marcin mówi coraz szybciej. Rozpędził się na dobre, jakby jechał właśnie na swojej deskorolce i  nie potrafił się zatrzymać. – Po drugie, rozdysponowałem też swoje rzeczy i nagrałem komórką kilka godzin monologu z myślą o moim braciszku. Jestem też przygotowany na spotkanie z Bogiem, odnowiłem życie sakramentalne, no i… jakby to powiedzieć… zaprzyjaźniłem się z Matką Bożą. – Chłopak spogląda niepewnie na księdza, czekając na jego reakcję.

Ksiądz milczy jak kamienny posąg, wpatrując się w  ścianę. Marcin opowiada dalej:

– To znaczy przez codzienny różaniec, póki sił mi starczy. – Chłopak wsuwa rękę do kieszeni piżamowych spodni i wyciąga z nich sznurek z nanizanymi na niego koralikami z drewna oliwnego. – Nigdy się z nim nie rozstaję. To mój najlepszy teraz kompan. Jest przy mnie zawsze… Proszę księdza, aż trudno w to uwierzyć, ale ten mój nowotwór przyniósł w życiu tyle dobra. Nie trzeba bać się śmierci. Trzeba bać się zmarnowania swojego życia.

Marcin kończy swoją wypowiedź lekkim kaszlem. Zalega cisza. Patrzy na księdza i ze zdumieniem odkrywa, że ten płacze:

– Proszę księdza! Ksiądz płacze?... Przepraszam, nie chciałem…

Ksiądz kiwa przecząco głową, podnosząc dłoń.

– Nie, nie przepraszaj. Nie masz za co… To, co powiedziałeś… jest bardzo mądre… Ja po prostu… Niektórzy nawet po latach kapłaństwa tego nie odkrywają…

Chłopak nic nie odpowiada, tylko mierzy wzrokiem siedzącego w oddali Pawła, któremu również szklą się oczy.

– Daj mu spokój. Jak chcesz, oddam ci tę kasę – przerywa mu Marek.

– Spokojnie. My później pogadamy.

– Żal mi cię. Jesteś szalony – oznajmia Paweł i powoli próbuje wstać z fotela. Alfons lekko trąca go wyciągniętą dłonią o policzek.

– Szalony to zaraz będę! A ty gdzie idziesz?

– Zrobi

coś pożytecznego. Wylogowuję się z tej jałowej dyskusji.

Alfons kiwa głową na swoich mafiozów. Drogę zastępują mu Wafel i Wasilij. Wafel łapie Pawła za koszulkę pod szyją. Wasilij natomiast z całej siły uderza Pawła pięścią w brzuch. Paweł z bólu zgina się wpół, pochylając do przodu i w tym samym momencie dostaje dodatkowe uderzenie w twarz z  kolana oprycha. Traci równowagę i ląduje plecami na stoliku. Szkło pęka w drobny mak. Julia, która stoi w łazience z przyłożonym do drzwi uchem, nerwowo podskakuje, słysząc odgłos rozbijanej szyby. Jest przerażona. Upewnia się, czy aby na pewno zamknęła się na klucz.

Paweł leży przewieszony przez aluminiową konstrukcję stolika. Pod nim laptop, wśród rozbitych kieliszków i  butelki wina.

– To ostrzeżenie – rzuca z pogardą Alfons i zwraca się do Marka, który stoi już wyprostowany jak struna. – Zastanówcie się, daję wam czas do piątku. Tylko pamiętaj! – Alfons, przechodząc koło Marka, łapie go za żuchwę. – Jak coś piśniesz, to ci osobiście jaja pourywam i wyślę twojej matce, by ci je zrobiła na twardo, rozumiesz? – Alfons wpatruje się w sparaliżowane strachem oblicze Marka. – Rozumiesz?!

Marek kilkoma szybkimi skinięciami głowy oznajmia swoją gotowość do współpracy.

– To dobrze – uśmiecha się Alfons i luzuje swój żelazny uścisk. Odwraca się, robi dwa kroki. Głowa lekko opuszczona, jakby coś jeszcze przemyśliwał. I nagle, ponownie zwraca się do Marka:

– Ale zaraz. Widziałem cię z… Czy ta twoja nowa dupcia… Zaraz, kogoś mi przypomina…

– Szefie – do rozmowy wtrąca się stojący z tyłu Wafel. – To ta nowa z Ekstazy.

– Aaaaaaa wiiiiidzisz. Julia. Wiedziałem!

Marek przełyka tylko ślinę i nie odzywa się.

– Nie chcesz mówić, co? – Twarz Alfons wykrzywia plugawy uśmiech.

Marek nadal milczy. Alfons wymierza Markowi po-liczek.

– Oj… nieładnie, nieładnie. Tak sobie bzykać bez pytania i za darmochę, nieładnie! Wiesz co? Jak nawalisz, to ja ją też znajdę i zrobimy jej coś naprawdę brzydkiego… No dobrze… To już wiesz wszystko, tak?... No! – Alfons klepie Marka – tym razem – delikatnie po twarzy i, wraz ze swoimi sympatycznymi ochroniarzami, opuszcza studio, pozostawiając skamieniałego Marka przy leżącym nieruchomo Pawle.

Marek otrząsa się z letargu i  spoglądając na nie-przytomnego Pawła, klęka przy nim, próbując go cucić.

RETROSPEKCJA 1

SCENA 63: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU – BRZASK.

Na pokładzie lecącego Boeninga 787 o obiecującej, gwarantującej baśniowe doznania nazwie: Dreamliner, większość pasażerów zdążyła już usnąć, zmęczona wielogodzinnym lotem do Chin. Stewardessa przechodzi wzdłuż korytarza, poprawiając i przykrywając niektórych kocykami. Mija śpiącego Pawła, który zdążył już wejść w czwartą fazę snu: REM, rozluźniając maksymalnie mięśnie i  przywołując senne marzenia swoim głośnym chrapaniem, wydobywającym się – z szeroko otwartych – ust. Głowa przechylona w bok. Obok niego siedzi młoda CHINKA, pogrążona również w głębokim śnie. Nagle jej głowa ląduje na ramieniu Pawła, który powoli budzi się ze snu. Chinka śpi dalej.

Za oknami ponad kobiercem z chmur rozpościera się urokliwy wschód słońca, który z łatwością można by pomylić z wybuchem jakieś supernowej: Nad stadem powietrznych baranków, pędzących w kierunku oślepiającej, ognistej kuli, kobaltowe niebo, czyste jak źródlana woda.

Paweł podnosi lekko ramię. Głowa Chinki osuwa się, lądując na jego kolanach. Dziewczyna budzi się i ospale prostuje się w fotelu. Paweł przeciąga się leniwie, ziewa i  odzywa:

– Piękny wschód słońca…

Dziewczyna spogląda przez eliptyczne okno.

– Łaaaaaał!

Jest zachwycona. W jej skośnych oczach odbija się pełen blask słońca.

– Słońce... Księżyc i Prawda... Trzy rzeczy, które nie potrafią za długo przebywać w ukryciu – szepcze dziewczyna, wpatrując się, jak zaczarowana w widok za oknem.

– Piękne powiedzenie – zauważa Paweł.

– To Budda.

– Budda?

– Tak. Budda, czyli: Przebudzony – wyjaśnia dziewczyna i zwraca swoją radosną twarz do Pawła.

– Jesteś buddystką? – pyta z zaciekawieniem Paweł.

Dziewczyna tylko kiwa głową na potwierdzenie i po chwili dodaje:

– A ty pewnie... chrześcijaninem?

– Dokładnie katolikiem – odpowiada dumnie Paweł i  posyła jej jeden ze swoich czarujących uśmiechów.

– Aaaaa – Chinka odzywa się z pewną nutą zawodu w  głosie. – To religia smutku... kultu cierpienia.

– O nie! W żadnym razie – protestuje stanowczo Paweł i poprawia się na fotelu.

– A ten człowiek na krzyżu?…

– Jezus.

– Właśnie. Zawsze jest taki smutny, a nasz Budda uśmiechnięty! – I jakby na potwierdzenie swoich słów, Chinka ściąga z siebie kocyk, a na jej koszulce pokazuje się uśmiechnięty, siedzący pod olbrzymią kobrą Budda.

– Fajny T-shirt.

– Dzięki.

– Pozwól, że ci coś o opowiem o Jezusie – proponuje Paweł. – On miał, przepraszam, ma duże poczucie humoru – wyjaśnia.

– Ma? Przecież go zabiliście. – Chinka z niedowierzaniem mruży, i tak już wystarczająco skośne oczy i baczniej wpatruje się w Pawła.

– Płynąłem kiedyś promem ze Szwecji – Paweł rozpoczyna swoje wspomnienia – ze swoimi rodakami, powracającymi po latach do kraju.

RETROSPEKCJA 2

SCENA 64: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ZMIERZCH

Na górnym pokładzie promu grupa Polaków trzymających w rękach butelki z piwem, zatacza się przy drabinkach okrętowych i głośno zawodzi, śpiewając ludową pieśń: „Poszła Karolinka do Gogolina”. Jeden z nich zaczyna dreptać z rozpostartymi ramionami i kołysząc biodrami śpiewa, starając się zagłuszyć wiejący wiatr:

– A Karliczek za nią, jak za młodą panią, z flaszeczką wina, z flaszeczką wina!

Drugi gość przy barierkach zaczyna wymiotować za burtę, a stojący koło niego trzeci Polak, chwyta go w pasie, by ten nie wypadł. Tancerz przerywa swój występ i woła:

– Staszek! Trzeba się było najpierw najebać czystej, jak my! Ha, ha, ha! To by cię tak nie wzięło! – krzyczy facet w rozpiętym płaszczu do kolan.

– Czekaj! Wezmę go – odpowiada gość w czapce z nausznikami i przekręca wymiotującego kolegę twarzą do siebie, opierając go plecami o burtę.

Gość w płaszczu wyjmuje piersiówkę, odkręca ją i wkłada na wpółprzytomnemu koledze do ust.

– No pij, Stasieńku! Niech ci na zdrowie wyjdzie.

„Patrząc na nich, pomyślałem sobie, że pomodlę się za nich różańcem. To taka trochę jakby wasza mantra. Pomodlę się, a później już z mocą będę próbował ich ewangelizować. Modliłem się ponad dwie godziny”.

RETROSPEKCJA 2

SCENA 65: PROM POD POKŁADEM – NOC

Paweł schodzi pod pokład statku, przysiada się raz po raz do innego pijanego mężczyzny, czy kobiety. Prowadzi z  nimi rozmowy. Ludzie reagują różnie: wpierw śmiechem, zaskoczeniem zmieszanym z niedowierzaniem, to znów wybuchają płaczem, chowając twarz w dłoniach. Inni nagle wstają oburzeni, a następnie siadają i pozwalają, by Paweł położył na nich dłoń.

„Nie pomyliłem się. Ludzie z pokręconymi życiorysami zaczęli mi się zwierzać, tak nagle, z całego życia. Płakali, a niektórzy oddawali nawet swoje życie Jezusowi. Sam byłem w szoku. Gdzieś o piątej nad ranem, zmęczony, ale dumny z siebie wyszedłem na otwarte powietrze, na pokład statku”.

RETROSPEKCJA 2

SCENA 66: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ŚWIT

Z pokładu promu rozciąga się kolejny, urzekający widok. Bezkresne, spokojne morze, w zwolnionym tempie zwraca ludzkości skradziony wczoraj dzień. Na horyzoncie wypluwa złocisty krążek, który coraz śmielej rzuca swoje oślepiające promienie na – spowite pomarańczowym gradientem – niebo. Szarość stopniowo traci prawo do istnienia. Morze zaczyna mienić się bursztynowymi odcieniami, zazdrośnie łapiąc kolejne oznaki, zbliżającego się dnia. Nastaje świt.

Paweł stoi dumnie sam na otwartym pokładzie, a jego włosy mierzwi delikatnie poranny wiatr.

„I wtedy Go usłyszałem”.

Łagodny powiew wiatru niesie ze sobą słowa, wypowiadane mocnym, ciepłym, męskim głosem:

– Pawle...

Paweł rozgląda się dookoła. Wokół niego, na całym pokładzie statku nie ma żywej duszy.

– Pawle… – Głos odzywa się ponownie.

Paweł nadal rozgląda się wokół.

– Trzy różańce...

– Panie... – odpowiada Paweł, a jego oczy nabierają blasku, rozszerzając się, jakby otrzymał właśnie zastrzyk świeżej krwi z domieszką chemicznej substancji. Zmęczenie przeradza się w ekscytację.

– Wystarczyłaby jedna dziesiątka. – Głos brzmi lekko ironicznie. – Trzeba było zejść do nich od razu. To by się tak nie upili.

RETROSPEKCJA 1

SCENA 67: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU - WSCHÓD SŁOŃCA

Chinka zaczyna się śmiać, a za nią i sam Paweł. Ich głośny śmiech budzi pasażerów w najbliższych rzędach. Dziewczyna śmieje się do rozpuku, jakby właśnie ktoś opowiedział jej najlepszy kawał w życiu. Paweł zdążył już powściągnąć swój drgający brzuch i czeka cierpliwie, aż Chinka przestanie się śmiać.

Kilka osób nawet wstaje i wychyla się z fotelów, by zobaczyć, co spowodowało ten spazmatyczny śmiech.

Chinka w końcu opanowuje się i zwraca do Pawła:

– Rozmawiasz z nim? Ale przecież on nie żyje!… Ups!  Chyba wszystkich pobudziliśmy! Przebudzony, hi…

– Proszę? Nie rozumiem cię. – odpowiada Paweł.

– Co? W jakim języku ty mówisz? Dlaczego nie mówisz po chińsku? – odpowiada dziewczyna.

Paweł kiwa bezradnie głową i rozkłada ręce:

– Dlaczego nagle mówisz po… chińsku, a nie…

Chinka i Paweł patrzą na siebie ze zdumieniem. Paweł po angielsku zna trzy słowa. Jak więc było to możliwe, że rozumieli siebie nawzajem, w swoich ojczystych językach? Stopniowo zaczyna do niego docierać prawda. Jest przecież i taki dar, tajemniczy dar, który umożliwił zrozumienie Ewangelii ludziom posługującym się różnymi językami. Paweł sięga pamięcią do Nowego Testamentu, przypo-minając sobie jego fragment:

„Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty” (Dz 2,7).

Spis treści

1. DZIEŃ 1

1. SCENA 1: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

2. SCENA 2: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

3. SCENA 3: LAS PRZY DRODZE – DZIEŃ

4. SCENA 4: SAMOCHÓD BMW – DZIEŃ

5. SCENA 5: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

6. SCENA 6: CHEVROLET CHEVY VAN – DZIEŃ

7. SCENA 7: STACJA BENZYNOWA – DZIEŃ

2. PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ

1. SCENA 8: DOM POGRZEBOWY – DZIEŃ

2. SCENA 9: CMENTARZ NA STOKU – DZIEŃ

3. DZIEŃ 1

1. SCENA 10: PLAC PRZED KOŚCIOŁEM – DZIEŃ

2. SCENA 11: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

3. SCENA 12: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

4. RETROSPEKCJA:

1. SCENA 28: SALON W DOMU MAĆKA – DZIEŃ.

2. SCENA 59: SZPITAL – DZIEŃ

5. RETROSPEKCJA 1

1. SCENA 63: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU – BRZASK.

6. RETROSPEKCJA 2

1. SCENA 64: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ZMIERZCH

2. SCENA 65: PROM POD POKŁADEM – NOC

3. SCENA 66: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ŚWIT

7. RETROSPEKCJA 1

1. SCENA 67: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU - WSCHÓD SŁOŃCA

Table of Contents

DZIEŃ 1

SCENA 1: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

SCENA 2: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

SCENA 3: LAS PRZY DRODZE – DZIEŃ

SCENA 4: SAMOCHÓD BMW – DZIEŃ

SCENA 5: DROGA WOJEWÓDZKA – DZIEŃ

SCENA 6: CHEVROLET CHEVY VAN – DZIEŃ

SCENA 7: STACJA BENZYNOWA – DZIEŃ

PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ

SCENA 8: DOM POGRZEBOWY – DZIEŃ

SCENA 9: CMENTARZ NA STOKU – DZIEŃ

DZIEŃ 1

SCENA 10: PLAC PRZED KOŚCIOŁEM – DZIEŃ

SCENA 11: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

SCENA 12: NIGHT CLUB EKSTAZA – NOC

RETROSPEKCJA:

SCENA 28: SALON W DOMU MAĆKA – DZIEŃ.

SCENA 59: SZPITAL – DZIEŃ

RETROSPEKCJA 1

SCENA 63: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU – BRZASK.

RETROSPEKCJA 2

SCENA 64: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ZMIERZCH

SCENA 65: PROM POD POKŁADEM – NOC

SCENA 66: PROM GDZIEŚ NA BAŁTYKU – ŚWIT

RETROSPEKCJA 1

SCENA 67: POKŁAD LECĄCEGO SAMOLOTU - WSCHÓD SŁOŃCA